Archief voor de categorie ‘Het leven in de stad’

Het zal niemand ontgaan zijn dat Amsterdam de komende dagen in het teken staat van de vijfjaarlijkse parade tallships. Ongetwijfeld is Sail voor velen een prachtig evenement. Mijn weerstand bij Sail is dat het niet gewoon een stoet bootjes is die je kunt bekijken, maar een nationaal evenement is dat de kassa moet laten rinkelen. Het zoveelste evenement bovendien.

Het is niet dat ik tegen citymarketing ben. Het is prima dat grote evenementen worden uitgebuit voor Holland promotie. En waarom niet? Al bij de Romeinen vroeg het volk om brood en spelen. Met een mooi eigentijds woord moet alles een funfactor hebben. Geen fun, geen publiek, geen sponsor, geen evenement. Sail is een cadeautje aan alle Amsterdammers en bezoekers. Maar de verpakking is een lelijke wikkel van commercie en massaconsumptie. Lees meer »

Woensdagavond ontplofte een bom onder een auto op de Torontobrug, vlakbij het Amstelhotel. Ik woon er 1 hoek vandaan. De knal was zo hard dat de autoalarmen aan sloegen. Direct na de klap keken mensen naar buiten. Buren liepen op sokken door de straat.

Bij de plek van de aanslag stonden groepjes mensen te discussieren. De twee inzittenden stonden op de vluchtstrook van de brug proces verbaal op te maken met twee politieagenten. Binnen een paar minuten stonden er zeker zes auto’s en twee dozijn agenten op de hoeken van de brug en de viaducten. Binnen een kwartier was er politie te paard, en cirkelde er een helikopter door de lucht. Op de Amstelrivier patrouilleerde een politieboot. Twee stillen met kogelvrije vesten zochten naar voor mij onzichtbare sporen in de struiken. Alleen een busje van de reiniging mocht door de afzetting heen. Vermeende krapte in het politiekorps was niet te merken

Wat opviel was de enorme buurtverbroedering die de situatie met zich mee bracht. Buren die ik normaal alleen gedag zei, begonnen nu hele verhalen. De overbuurvrouw hing uit het raam om van balkon tot balkon het laatste nieuws van Twitter te delen. Iemand haalde een bak met water voor de dorstige politiepaarden. Het had weinig gescheeld of er waren flessen wij open getrokken bij de linten van de politie.

Het is algemeen bekend dat mensen in tijden van crisis hun ware gezicht tonen. Ik woon in een leuke buurt met ontzettend aardige buren.

Eerst was er de financiële crisis, toen de bankcrisis en nu zitten we middenin de grootste crisis in de ruimtelijke sector. Kantoren, winkels, woningmarkt: er is nauwelijks vraag, en nauwelijks kapitaal. Tel daarbij de structurele veranderingen in de markt zoals minder oppervlakte per werknemer en de krimp van de bevolking en de malaise is compleet.

Zo is ongeveer de beeldvorming over de Amsterdamse ruimtelijke sector. De spaarpot is leeg en er moeten in een paar weken tijd honderden miljoenen worden gevonden in de plannen van de stad. Onder druk wordt alles vloeibaar. Het kan louterend werken om met het water aan de lippen de plannen door te vlooien wat kan worden stil gezet, vertraagd, of wellicht juist versneld. Het doet pijn om mooie plannen waar jaren aan is gewerkt, met een pennestreek van de kaart te vegen.

In september moet het plaatje klaar zijn in de aanloop naar de begroting. Bij het doorlichten van mijn eigen plan aan de Lelylaan deze middag herinnerde ik me een bespreking in de Amsterdamse gemeenteraad van een paar jaar geleden. Het was in een economisch voorspoedige tijd. Het debat ging over een motie bij de begroting voor een mogelijke subsidie van 1250 euro voor de Poezenboot: een boot in de Amsterdamse grachten waar zwerfkatten liefdevol worden opgevangen. Bij iedere rondvaarttocht wordt er naar gewezen. Na een half uur discussie stemde de raad tegen de subsidie van 1250 euro.

Zo kan het dus gaan. Een paar jaar later wordt een zomer lang gewerkt aan een extreme make-over van de Amsterdamse ruimtelijke sector. Het zou zomaar kunnen dat de raad straks bij hamerslag beslist over een sanering van honderden miljoenen en tientallen plannen.

Wie weet over een maand nog de naam van de winnaars van de Nederlandse etappes in de Giro? Alleen de diehards zullen hebben geweten dat de winnaar van de Proloog een gelauwerde Olympisch kampioen is. De stad was roze, de stad was dicht, de stad was Giromania. Het meest maniakale aan het geheel was het afgrijselijke lettertype op de banieren die door de hele stad heen wapperden. Het volgende heb ik allemaal letterlijk gehoord:

De Giro was een feestje voor het volk.

De Giro heeft Nederland, Soest, de provincie Utrecht, de Veenendaalse Berg, Stadsdeel Oost, Middelburg, en inderdaad ook Houten op de kaart gezet.”

De Giro was het derde grote evenement in Amsterdam in het afgelopen decennium.

De Giro was het derde grote evenement in een door een vuilnisstaking stinkend Amsterdam

De Giro heeft voor een record omzet gezorgd van mijn vaste Bagels en Beans op de kruising van de Wibaustraat en de Ruyschstraat (aan de goede kant van de hekken)

De Giro heeft tot een dramatische moederdag omzet geleid bij mijn vaste bloemist in de Utrechtse Straat (aan de verkeerde kant van de hekken)

De Giro heeft heel erg veel roze snippers papier opgeleverd die net als vuurwerk nog maandenlang als een papierpapje in de goot zullen liggen.

Last but not least was de Giro een speldenprik in de strijd tussen Amsterdam en Rotterdam over de olympische nominatie: de Giro als onderdeel van het Olympisch Plan 28. Op papier is er nog geen keuze gemaakt, maar je moet ongeveer op Mars leven om voor Rotterdam te kiezen in plaats van Amsterdam. Stel dat tijdens een bezoek aan de wereldtenstoonstelling in Sjanghai een Chinees je zou vragen waar Feyenoord speelt, kun je het beste antwoord: ‘in a city close to Amsterdam’.

De Giro was een leuk stapje in het Olympisch Plan Amsterdam 2028. En als de wielerkaravaan nu ophoepelt naar Italië kan dan eindelijk de stad weer een keer worden schoon gemaakt?

Het Parool brandde vorige week ‘De schilder en het meisje’ het nieuwe boek van mijn overbuurvrouw Margriet de Moor tot de grond toe af. 1 sterretje. De gordijnen aan de overkant bleven twee dagen dicht. Afgelopen zaterdag verscheen de recensie van De Volkskrant. “De Moor heeft een soevereine stijl en een gerijpt talent” waren hierin nog bescheiden opmerkingen. De Volkskrant waardeerde het boek met 5 sterretjes.

Hetzelfde boek gerecenseerd door serieuze kranten levert twee volstrekt tegenstrijdige beschrijvingen op. Wat moet je nu met het boek? Of met de recensenten van deze kranten? Een vergelijkbare vraag dringt zich bij me op bij de Atlas van de Nederlandse gemeenten. Het thema van de vorige week verschenen Atlas is de krimpopgave die als een virus om zich heen grijpt. Slechts een paar steden zullen de komende tijd groeien, waaronder Amsterdam. Maar – zo klonk het vorige week – alsnog verruilen gezinnen massaal Amsterdam voor dorpen en steden in de omgeving. Echter, dit blijkt niet juist. Volgens Sociaal-geograaf Willem Boterman van de UvA is er een sterke trend dat goedverdienende gezinnen binnen de stad blijven wonen. Met een veto van de mama’s nestelen de gezinnen zich in kindvriendelijke wijken binnen de ring. Lees meer »

Krimp is hot. Iedere zichzelf respecterende organisatie heeft een visie op de krimp. Of zou deze moeten hebben, zoals Almere. Deze stad staat met stip op zes in de nieuwe Atlas voor Gemeenten 2010 als stad met de meeste kans op krimp. Hier klopt iets niet aangezien Almere zet in zet op een groei tot 350.000 inwoners. Hebben de opstellers van de Atlas het finaal bij het verkeerde eind of speelt Almere een verloren wedstrijd maar wil het dat nog toegeven?

Uit dezelfde Atlas volgt dat Heerlen een voorbeeld kan zijn voor Almere en alle andere met krimp bedreigde gemeenten. De Limburgse stad verliest tussen 1990 en 2020 ongeveer een kwart tot een vijfde van de inwoners, maar lijkt het ergste al achter de rug te hebben. Dit gegeven legt de stad in ieder geval geen windeieren. Van minister tot krimptop: iedereen die zoekt naar het verhaal achter krimp, kan zich opwarmen aan Heerlen. (Wellicht zit er een groeikans in dat imago.) Lees meer »

Wat is er toch aan de hand met tunnels in Nederland? De liefde tussen tunnelbouwers en onze slappe ondergrond is bekoeld. Althans, de liefde van de ingenieurs is er wel, maar deze wordt door de ondergrond niet beantwoord. Zo duren de kinderziektes van de tunnels van de A73 al twee jaar. De Haagse tramtunnel fungeerde tijdenlang als het duurste zwembad van Nederland. En bij de Noord-Zuidlijn is ruim zeven jaar na het aanlegbesluit en een vloedgolf aan extra kosten pas een maand geleden de boor gaan draaien. Lees meer »

De afgelopen dagen, heb ik net als vele andere Nederlanders kriskras mijn weg door Nederland gevolgd. In mijn geval is dat de Noordelijke Randstad, oftewel de Amsterdamse Metropool. Op weg naar huis in mijn Greenwheels stond ik op de Hollandse Brug in de file voor de Ikea en de Bijenkorf. Een kwartier in de file leverde me niet alleen een kleine hartverzakking aan ergernis op, maar vooral het bewustzijn hoe blij ik ben dat ik geen fileforens ben.

In een Interliner herkende ik Juppijn Hafmans, de voormalige voorman van de actiepartij Amsterdam Anders. Een busverbinding tussen Amsterdam en Almere. Sterker dan ooit bekroop me hierbij het idee dat Amsterdam geen Metropool is, en vooral dat het geen Metropool moet worden. Lees meer »

Tot een jaar geleden was de lente pas begonnen als Martin Bril zijn rokjesdag had gehad. De laatste jaren groeide rokjesdag bijna uit tot een B-fenomeen, vergelijkbaar met Valentijnsdag, secretaressedag of opa en omadag. Rokjesdag was goed voor een rubriekje in de krant en itempje op televisie. Niet in de laatste plaats omdat Bril in De Wereld Draait Door met regelmaat een voorbeschouwing, tussenstand dan wel nabeschouwing op rokjesdag mocht geven. Zonder Martin Bril heeft rokjesdag geen zin. Iedere beschouwing van rokjesdag, zou een slap aftreksel zijn van Bril zijn kunststukje.

Het is tijd voor een nieuw officieel begin van de lente. Twee jaar geleden waagde ik me aan lammetjesdag, voor de eerste dag dat massaal de lammetjes in de wei liepen. Een andere maatstaf kan zijn de eerste Engelse puber in korte broek en teenslippers. Nadeel hiervan is dat deze types tot diep in oktober gesignaleerd kan worden. Van mijn jeugd herinner ik de start van het knikkerseizoen als teken dat de lente is begonnen. Maar wie knikkert er nog als je op de computer tien spelletjes tegelijk kan doen?

Afgelopen week fietste ik door het grondig gerenoveerde Vondelpark. Ergens tussen de nieuwe schapenheuvel en het aangeharkte beeld van Vondel kroop er een zoetig weeïge geur in mijn neus. Dichter bij de stad werd de geur sterker, totdat deze als een walm over het fietspad hing. Mijn gedachten pingpongden nog tussen de vierkante meterprijzen in Slotervaart en de pincode op de deur van de crèche van mijn zoon.

Plotseling fietste een grote kerel vlak voor me langs met een toeter van een joint in zijn mondhoek. De scherpe geur van de weet was niet te missen. Vrij naar Cruijff: “Je gaat pas ruiken als je het ziet.” De lente is begonnen als er weer blowdampen hangen in het Vondelpark

De Houthavens worden ‘100% klimaat neutraal’. Zo luidt de milieuambitie van het Amsterdamse Stadsdeel Oud-West voor de nieuwbouw van 1700 woningen in de voormalige Houthavens. Er wordt daarbij veel verwacht van duurzame energievoorziening zoals warmte-koude opslag, optimale isolatie, vloerverwarming, beperking van fossiele brandstoffen en een duurzaam casco.    

Aan de overkant van het IJ, bij de herontwikkeling van bedrijventerrein Buiksloterham, worden marktpartijen geselecteerd op een visie op duurzaamheid en klimaatneutraal bouwen. De milieuambitie is hier omgezet in objectieve criteria als de Energie Prestatie op Locatie (EPL) en een rekentabel klimaat neutraal bouwen. Ook wordt van ontwikkelaars een duurzaamheidvisie gevraagd.

Het is interessant hoe de ambities van de Houthavens en Buiksloterham de komende jaren worden ingevuld. Daarnaast is duurzame stedenbouw natuurlijk ook een manier om de projecten onder de aandacht te brengen. Lees meer »