Berichten met de tags ‘Amsterdam’

Twee berichten in de krant van afgelopen week hadden schijnbaar niets met elkaar te maken, maar in werkelijkheid alles. Eerst kwam het kenniscentrum recreatie met de mededeling dat recreatiewoningen niet bijdragen aan de leefbaarheid van krimpregio’s. Er is weinig interesse in een vakantiehuisje in Noordoost-Groningen, Zeeuws-Vlaanderen of Zuid-Limburg. Daarnaast was er goed nieuws uit de hoofdstad dat pied a terres in Amsterdam niet langer als ongewenst worden beschouwd.

Het zijn berichten die normaliter het ene oog in gaat, en het andere uit. Maar er zitten een paar interessante kanten aan.  Beide nieuwsberichten zijn namelijk tekenend voor de omslag in het denken over tweede woningen. Lees meer »

Het zal niemand ontgaan zijn dat Amsterdam de komende dagen in het teken staat van de vijfjaarlijkse parade tallships. Ongetwijfeld is Sail voor velen een prachtig evenement. Mijn weerstand bij Sail is dat het niet gewoon een stoet bootjes is die je kunt bekijken, maar een nationaal evenement is dat de kassa moet laten rinkelen. Het zoveelste evenement bovendien.

Het is niet dat ik tegen citymarketing ben. Het is prima dat grote evenementen worden uitgebuit voor Holland promotie. En waarom niet? Al bij de Romeinen vroeg het volk om brood en spelen. Met een mooi eigentijds woord moet alles een funfactor hebben. Geen fun, geen publiek, geen sponsor, geen evenement. Sail is een cadeautje aan alle Amsterdammers en bezoekers. Maar de verpakking is een lelijke wikkel van commercie en massaconsumptie. Lees meer »

Een paar weken geleden kondigde wethouder Van Poelgeest een bouwstop af voor alle Amsterdamse ruimtelijke projecten die worden gedekt uit het Vereveningsfonds. De Amsterdamse ruimtelijke fondsen zijn leger dan leeg en er moet iets gebeuren om. Sinds die tijd gaat er een schokgolf door de Amsterdamse ruimtelijke sector. Alle toezeggingen, contracten, geplande, gestarte tot bijna voltooide projecten worden euro voor euro omgedraaid en aan een nauwe inspectie onderworpen.

Ook de projecten bij de Lelylaan in Nieuw-West waar ik als gebiedsmanager aan werk worden in de schouw meegenomen. Het plan kent tot vandaag een tekort van tientallen miljoenen op een investering van Amsterdam van meer dan € 130 miljoen. Dit was allemaal mogelijk in de tijd dat er geld genoeg was en de ambities niet hoog genoeg konden zijn. Geen postzegelplannen of kleine stappen. Het oorspronkelijke plan uit 2001 heet niet voor niets ‘Sprong over de Ringweg’. Doel is om door de transformatie van de Lelylaan van snelweg tot stadsstraat het 19^e eeuwse Amsterdam van binnen de ring te verbinden met naoorlogs Nieuw-West. Het zijn werelden van verschil, zowel fysiek als in waarde. Over een lengt van nog geen anderhalve kilometer daalt de woningwaarde per een m2 met bijna € 2000. De Lelylaan als Poort van West Amsterdam heet dat in ambitieuze termen. De Lelylaan is het beste van twee werelden en biedt een gat in de markt is het jargon in de verkoopfolder. Lees meer »

Eerst was er de financiële crisis, toen de bankcrisis en nu zitten we middenin de grootste crisis in de ruimtelijke sector. Kantoren, winkels, woningmarkt: er is nauwelijks vraag, en nauwelijks kapitaal. Tel daarbij de structurele veranderingen in de markt zoals minder oppervlakte per werknemer en de krimp van de bevolking en de malaise is compleet.

Zo is ongeveer de beeldvorming over de Amsterdamse ruimtelijke sector. De spaarpot is leeg en er moeten in een paar weken tijd honderden miljoenen worden gevonden in de plannen van de stad. Onder druk wordt alles vloeibaar. Het kan louterend werken om met het water aan de lippen de plannen door te vlooien wat kan worden stil gezet, vertraagd, of wellicht juist versneld. Het doet pijn om mooie plannen waar jaren aan is gewerkt, met een pennestreek van de kaart te vegen.

In september moet het plaatje klaar zijn in de aanloop naar de begroting. Bij het doorlichten van mijn eigen plan aan de Lelylaan deze middag herinnerde ik me een bespreking in de Amsterdamse gemeenteraad van een paar jaar geleden. Het was in een economisch voorspoedige tijd. Het debat ging over een motie bij de begroting voor een mogelijke subsidie van 1250 euro voor de Poezenboot: een boot in de Amsterdamse grachten waar zwerfkatten liefdevol worden opgevangen. Bij iedere rondvaarttocht wordt er naar gewezen. Na een half uur discussie stemde de raad tegen de subsidie van 1250 euro.

Zo kan het dus gaan. Een paar jaar later wordt een zomer lang gewerkt aan een extreme make-over van de Amsterdamse ruimtelijke sector. Het zou zomaar kunnen dat de raad straks bij hamerslag beslist over een sanering van honderden miljoenen en tientallen plannen.

Het stond bijna als terzijde in de media: “Amsterdam is van plan een tweede cruiseterminal te bouwen”. Sinds de opening van de Passenger Terminal Amsterdam is de cruisevaart spectaculair gegroeid. Zelfs zo sterk dat grootschalige uitbreiding gewenst is. Het oog is gevallen op het Westelijk Havengebied.

Leuk bericht voor het Amsterdamse Havenbedrijf en iedereen die van cruisevaart houdt. Je zou er bijna overheen lezen als niet in diezelfde krant onheilspellende berichten staan over lege ruimtelijke fondsen en de volstrekt vastgelopen woningmarkt. Hoe kan de cruisevaart zo sterk groeien dat een nieuwe terminal gewenst is, terwijl de gehele ruimtelijke markt op zijn gat ligt? Ik zoek naar een paar redenen, maar wie het weet mag het zeggen: Lees meer »

Volgende week ben ik moderator bij een lezing van Lenny Vulperhorst voor Amsterdamse ambtenaren over fraude in de vastgoedsector. Voor een leuke inleiding heb ik te kampen met een luxeprobleem. Meestal sluit ik aan op de actualiteit, mijn eigen ervaringen, of ik houd een korte quiz. Als het over fraude en integriteit gaat, heb ik keuzes te over.

De media komt pagina’s te kort voor voorbeschouwingen over de naderende rechtzaak in de grote fraudezaak van Bouwfonds en het Philips Pensioenfonds. Alles passeert de revue. Het is hogere transactiekunde en de roddelrubriek in één rechtszaak. Is de vastgoedsector dusdanig complex dat fraude onvermijdelijk is? Ik geloof er niet in. Er zijn zoveel sectoren waar regels en geld even overvloedig zijn als in het vastgoed, maar die een veel beter imago hebben. Algoed, ik kan op de dag van de lezing zelf de krant open slaan en er zal ongetwijfeld een smeuïge anekdote instaan. Lees meer »

Iedereen die wel eens een ruimtelijk project heeft ontwikkeld kent het probleem: wat als een tijdelijk braakliggend terrein begon dreigt door onbestemde vertraging en dito verwaarlozing een blubberbad en no go area te worden. Naast het Stadsdeelkantoor van Nieuw-West hangen bordjes met moerasgrond op zo’n omheinde woestenij.

Eufemistisch kan je voor zo’n troosteloos lapje grond op zoek gaan naar een programma van tijdelijke activiteiten. Voor mijn eigen projecten in Nieuw-West ligt deze opgave er net zo goed als op tientallen plekken elders in het land. Door de recessie en stagnatie in de bouw is er een hype naar ludieke tijdelijke programma’ s. Een voetbalkooi, mega reclamebord,  tijdelijke bestrating of ingezaaid grasveld kan alleen in uiterste nood. Het probleem met ludieke tijdelijke programma’s is dat ze vaak niet zo ludiek zijn, maar vooral erg lullig.

Lees meer »

Wie weet over een maand nog de naam van de winnaars van de Nederlandse etappes in de Giro? Alleen de diehards zullen hebben geweten dat de winnaar van de Proloog een gelauwerde Olympisch kampioen is. De stad was roze, de stad was dicht, de stad was Giromania. Het meest maniakale aan het geheel was het afgrijselijke lettertype op de banieren die door de hele stad heen wapperden. Het volgende heb ik allemaal letterlijk gehoord:

De Giro was een feestje voor het volk.

De Giro heeft Nederland, Soest, de provincie Utrecht, de Veenendaalse Berg, Stadsdeel Oost, Middelburg, en inderdaad ook Houten op de kaart gezet.”

De Giro was het derde grote evenement in Amsterdam in het afgelopen decennium.

De Giro was het derde grote evenement in een door een vuilnisstaking stinkend Amsterdam

De Giro heeft voor een record omzet gezorgd van mijn vaste Bagels en Beans op de kruising van de Wibaustraat en de Ruyschstraat (aan de goede kant van de hekken)

De Giro heeft tot een dramatische moederdag omzet geleid bij mijn vaste bloemist in de Utrechtse Straat (aan de verkeerde kant van de hekken)

De Giro heeft heel erg veel roze snippers papier opgeleverd die net als vuurwerk nog maandenlang als een papierpapje in de goot zullen liggen.

Last but not least was de Giro een speldenprik in de strijd tussen Amsterdam en Rotterdam over de olympische nominatie: de Giro als onderdeel van het Olympisch Plan 28. Op papier is er nog geen keuze gemaakt, maar je moet ongeveer op Mars leven om voor Rotterdam te kiezen in plaats van Amsterdam. Stel dat tijdens een bezoek aan de wereldtenstoonstelling in Sjanghai een Chinees je zou vragen waar Feyenoord speelt, kun je het beste antwoord: ‘in a city close to Amsterdam’.

De Giro was een leuk stapje in het Olympisch Plan Amsterdam 2028. En als de wielerkaravaan nu ophoepelt naar Italië kan dan eindelijk de stad weer een keer worden schoon gemaakt?

Het Parool brandde vorige week ‘De schilder en het meisje’ het nieuwe boek van mijn overbuurvrouw Margriet de Moor tot de grond toe af. 1 sterretje. De gordijnen aan de overkant bleven twee dagen dicht. Afgelopen zaterdag verscheen de recensie van De Volkskrant. “De Moor heeft een soevereine stijl en een gerijpt talent” waren hierin nog bescheiden opmerkingen. De Volkskrant waardeerde het boek met 5 sterretjes.

Hetzelfde boek gerecenseerd door serieuze kranten levert twee volstrekt tegenstrijdige beschrijvingen op. Wat moet je nu met het boek? Of met de recensenten van deze kranten? Een vergelijkbare vraag dringt zich bij me op bij de Atlas van de Nederlandse gemeenten. Het thema van de vorige week verschenen Atlas is de krimpopgave die als een virus om zich heen grijpt. Slechts een paar steden zullen de komende tijd groeien, waaronder Amsterdam. Maar – zo klonk het vorige week – alsnog verruilen gezinnen massaal Amsterdam voor dorpen en steden in de omgeving. Echter, dit blijkt niet juist. Volgens Sociaal-geograaf Willem Boterman van de UvA is er een sterke trend dat goedverdienende gezinnen binnen de stad blijven wonen. Met een veto van de mama’s nestelen de gezinnen zich in kindvriendelijke wijken binnen de ring. Lees meer »

Wat is er toch aan de hand met tunnels in Nederland? De liefde tussen tunnelbouwers en onze slappe ondergrond is bekoeld. Althans, de liefde van de ingenieurs is er wel, maar deze wordt door de ondergrond niet beantwoord. Zo duren de kinderziektes van de tunnels van de A73 al twee jaar. De Haagse tramtunnel fungeerde tijdenlang als het duurste zwembad van Nederland. En bij de Noord-Zuidlijn is ruim zeven jaar na het aanlegbesluit en een vloedgolf aan extra kosten pas een maand geleden de boor gaan draaien. Lees meer »