Berichten met de tags ‘crisis’

Twee berichten in de krant van afgelopen week hadden schijnbaar niets met elkaar te maken, maar in werkelijkheid alles. Eerst kwam het kenniscentrum recreatie met de mededeling dat recreatiewoningen niet bijdragen aan de leefbaarheid van krimpregio’s. Er is weinig interesse in een vakantiehuisje in Noordoost-Groningen, Zeeuws-Vlaanderen of Zuid-Limburg. Daarnaast was er goed nieuws uit de hoofdstad dat pied a terres in Amsterdam niet langer als ongewenst worden beschouwd.

Het zijn berichten die normaliter het ene oog in gaat, en het andere uit. Maar er zitten een paar interessante kanten aan.  Beide nieuwsberichten zijn namelijk tekenend voor de omslag in het denken over tweede woningen. Lees meer »

Een paar weken geleden kondigde wethouder Van Poelgeest een bouwstop af voor alle Amsterdamse ruimtelijke projecten die worden gedekt uit het Vereveningsfonds. De Amsterdamse ruimtelijke fondsen zijn leger dan leeg en er moet iets gebeuren om. Sinds die tijd gaat er een schokgolf door de Amsterdamse ruimtelijke sector. Alle toezeggingen, contracten, geplande, gestarte tot bijna voltooide projecten worden euro voor euro omgedraaid en aan een nauwe inspectie onderworpen.

Ook de projecten bij de Lelylaan in Nieuw-West waar ik als gebiedsmanager aan werk worden in de schouw meegenomen. Het plan kent tot vandaag een tekort van tientallen miljoenen op een investering van Amsterdam van meer dan € 130 miljoen. Dit was allemaal mogelijk in de tijd dat er geld genoeg was en de ambities niet hoog genoeg konden zijn. Geen postzegelplannen of kleine stappen. Het oorspronkelijke plan uit 2001 heet niet voor niets ‘Sprong over de Ringweg’. Doel is om door de transformatie van de Lelylaan van snelweg tot stadsstraat het 19^e eeuwse Amsterdam van binnen de ring te verbinden met naoorlogs Nieuw-West. Het zijn werelden van verschil, zowel fysiek als in waarde. Over een lengt van nog geen anderhalve kilometer daalt de woningwaarde per een m2 met bijna € 2000. De Lelylaan als Poort van West Amsterdam heet dat in ambitieuze termen. De Lelylaan is het beste van twee werelden en biedt een gat in de markt is het jargon in de verkoopfolder. Lees meer »

Eerst was er de financiële crisis, toen de bankcrisis en nu zitten we middenin de grootste crisis in de ruimtelijke sector. Kantoren, winkels, woningmarkt: er is nauwelijks vraag, en nauwelijks kapitaal. Tel daarbij de structurele veranderingen in de markt zoals minder oppervlakte per werknemer en de krimp van de bevolking en de malaise is compleet.

Zo is ongeveer de beeldvorming over de Amsterdamse ruimtelijke sector. De spaarpot is leeg en er moeten in een paar weken tijd honderden miljoenen worden gevonden in de plannen van de stad. Onder druk wordt alles vloeibaar. Het kan louterend werken om met het water aan de lippen de plannen door te vlooien wat kan worden stil gezet, vertraagd, of wellicht juist versneld. Het doet pijn om mooie plannen waar jaren aan is gewerkt, met een pennestreek van de kaart te vegen.

In september moet het plaatje klaar zijn in de aanloop naar de begroting. Bij het doorlichten van mijn eigen plan aan de Lelylaan deze middag herinnerde ik me een bespreking in de Amsterdamse gemeenteraad van een paar jaar geleden. Het was in een economisch voorspoedige tijd. Het debat ging over een motie bij de begroting voor een mogelijke subsidie van 1250 euro voor de Poezenboot: een boot in de Amsterdamse grachten waar zwerfkatten liefdevol worden opgevangen. Bij iedere rondvaarttocht wordt er naar gewezen. Na een half uur discussie stemde de raad tegen de subsidie van 1250 euro.

Zo kan het dus gaan. Een paar jaar later wordt een zomer lang gewerkt aan een extreme make-over van de Amsterdamse ruimtelijke sector. Het zou zomaar kunnen dat de raad straks bij hamerslag beslist over een sanering van honderden miljoenen en tientallen plannen.

Het stond bijna als terzijde in de media: “Amsterdam is van plan een tweede cruiseterminal te bouwen”. Sinds de opening van de Passenger Terminal Amsterdam is de cruisevaart spectaculair gegroeid. Zelfs zo sterk dat grootschalige uitbreiding gewenst is. Het oog is gevallen op het Westelijk Havengebied.

Leuk bericht voor het Amsterdamse Havenbedrijf en iedereen die van cruisevaart houdt. Je zou er bijna overheen lezen als niet in diezelfde krant onheilspellende berichten staan over lege ruimtelijke fondsen en de volstrekt vastgelopen woningmarkt. Hoe kan de cruisevaart zo sterk groeien dat een nieuwe terminal gewenst is, terwijl de gehele ruimtelijke markt op zijn gat ligt? Ik zoek naar een paar redenen, maar wie het weet mag het zeggen: Lees meer »

Vorige week mocht ik als gastheer optreden voor een lunchlezing van Lenny Vulperhorst voor een groep Amsterdamse ambtenaren. De titel van de lezing was niet geheel gelukkig gekozen: “ontwikkelen na fraude en crisis”.  De woningbouw komt krakend tot stilstand en fraude is aan de orde van de dag. Een overzichtje van berichten van de afgelopen twee weken:  

• Een wijziging van de bestuursstructuur bij Rochdale moet nieuwe fraude voorkomen;
• Paarlberg is veroordeeld tot 4,5 jaar, maar voelt zich desondanks onaantastbaar;
• Voorbeschouwing op de Bouwfondszaak: Cees H. vond het tijd voor een lintje;
• Philips probeert miljoenen voor het pensioenfonds terug;
• Twee directeuren van De Key zijn verdacht bij transacties van weilanden in de buurt van Zeewolde;
• En vandaag maakten de kranten melding van een aanslag op een vastgoedkantoorvilla en verdenking van gedeputeerde Hooijmaijers bij projecten rond Schiphol. Lees meer »

Een klein berichtje in de krant is feitelijk een nationale revolutie: vorige week legde de Provincie Noord-Brabant met onmiddellijke ingang de bouw van megastallen aan banden. Het schrikbeeld van metershoge gestapelde hokken vol met varkens is verleden tijd. De Peel wordt geen varkensflatwijk. De provincie kan aan de slag met de transformatie van de bio-industrie tot een varkensprachtwijk. De trendbreuk komt voort uit de ellende van de Q-koorts. Na de gekke koeienziekte, varkenspest, vogelpest en mond- klauwzeer is het genoeg geweest. De trendbreuk zal op het platteland van Noord-Brabant en andere gebieden met intensieve veeteelt een groot effect hebben. Lees meer »

Je hoeft geen Goedele Liekens te zijn om te zien dat het Kabinet Balkenende-Bos vanaf het begin liefdeloos was. Een verstandshuwelijk van drie jaar dreigt nu pijnlijk vast te lopen in het zand van Uruzgan. ‘Iedereen kent ons standpunt’ herhaalt Bos keer op keer. Iedereen met een druppeltje onderhandelingservaring weet dat onderhandelen vanuit ingegraven standpunten zelden tot succes leidt. Tegelijk moet je in onderhandelingen niet glashard liegen zoals de mantra van Balkenende: ‘alles is nog bespreekbaar’. Dat is nu eenmaal niet het geval.

Als de heren op basis van belangen open en eerlijke onderhandelingen kunnen ze er in no time uitkomen. De oplossing ligt voor het grijpen:

• Duidelijkheid richting soldaten die dienen in Uruzgan
• Voldoen aan toezegging PvdA aan achterban van vertrek uit Uruzgan
• Zijn van een betrouwbare partner en bondgenoot richting NAVO
• Vasthouden en overdragen behaalde resultaten op gebied van veiligheid en ontwikkelingswerk

 Binnen deze context is een geleidelijk vertrek uit Uruzgan met 1 augustus 2011 als einddatum een mooi resultaat van een onderhandeling. Afbouwen van militaire taken en overdragen van gezag met een duidelijke einddatum. Een kwestie van framen: Bos richt zich op het begin van het vertrek en de einddatum, Balkenende op het zijn van een betrouwbare bondgenoot.

Het is te hopen dat Bos en Balkenende het licht zien, want er is veel belangrijker werk te verrichten in bouwend Nederland. De helft van de architecten is werkloos en ze moeten weer aan de slag. De woningbouwproductie staat bijna stil, evenals de woningmarkt. De crisis en herstelwet (wat die ook op mag leveren) is nog steeds niet vastgesteld. Eurlings wil na de ANWB enquête aan de slag met de kilometerheffing. 

Wellicht weten Bos en Balkenende niet dat de 1^ste wereldoorlog bijna een eeuw geleden is afgelopen. Het is tijd dat ze uit hun schuttersputjes en loopgraven komen en overgaan tot de orde van de dag.

Hijskranen zijn het symbool van optimistische steden en landen. Zolang er gebouwd wordt is er rumoer, werk en toekomst. Dansende hijskranen zijn een toeristische attractie op zich. In Barcelona hebben ze dat goed gezien. Steen voor steen wordt de Sagrada Familia opgebouwd. Ieder jaar extra dat de kathedraal in de steigers staat, stromen de toeristen toe. In Berlijn kon publiek in de tweede helft van de jaren ’90 vanuit ‘the Red Box’ de bouwwoede in de binnenstad bewonderen. Het bleek een gouden formule voor citymarketing.

Het werkt ook andersom. Binnen de Périférique van Parijs zijn al jaren nauwelijks hijskranen te vinden. Met het visionaire plan ‘Gran Paris’ doet President Sarkozy een poging om hijskranen terug te krijgen in het historische stadhart. Lees meer »

Het vermeende tekort aan strooizout leidde de afgelopen dagen tot een korte mediahype. Even was er het vermoeden dat het strooizout echt op zou raken. Noot breekt wet: Frisia en Akzo Nobel draaiden extra productie, Minister van der Horst maakte gebruik van een noodverordening en in Brabant werden potjes badzout met appeltjesaroma over straat gestrooid.

Het heeft iets weg van een klucht, maar op de achtergrond is een bitterharde ruimtelijk-economische strijd zichtbaar. Het tekort aan strooizout legde feilloos de eeuwenoude strijd tussen de Randstad en de overige landsdelen bloot. Alsof Nederland niet sinds de 17e eeuw één land is. Met het oog op dreigende schaarste trok de Randstad de broek van economische motor van het land aan en eiste het strooizout op. ‘Schiphol en de Rotterdamse Haven moeten blijven draaien’. De rest van het land had het nakijken. Friesland en Overijssel mochten als wingewesten optreden. Lees meer »